تهیه نانوذرات سلولز برای ساخت نانوکامپوزیتهای زیست تخریب ‌پذیر

محققان گروه مهندسی چوب و کاغذ دانشگاه تهران با همکاری دانشگاه پلی تکنیک گرنوبل فرانسه طی پژوهشی موفق به سنتز ذرات نانومتری سلولز موسوم به ویسکرهای سلولز و تهیه نانو کامپوزیتهای زیست تخریب پذیر به کمک این نانوذرات شدند.

به گزارش خبرگزاری مهر، دکتر مهدی روحانی محقق ایرانی در رابطه با کاربرد نتایج این پژوهش گفت: مواد نانو کامپوزیتی حاصل از نانو کریستال سلولز در ساخت روکشهای پیشرفته و قطعات داخلی خودرو کاربرد دارد. همچنین به دلیل غیر سمی و خنثی بودن این مواد، نانوکامپوزیت تولید شده در صنایع داروسازی، غذایی، کاغذ سازی، آرایشی و بهداشتی و ساخت پروتزها در صنایع پزشکی نیز استفاده می‌شود.

وی افزود: ویسکر‌ها یا نانوکریستالهای سلولز که ذرات میله ای شکل با درجه تبلور بالا و سطح مشترک ویژه در حدود چند صد مترمربع در هر گرم هستند به دلیل ساختار تک کریستالی، شکل میله ای بلند و منظم و همچنین قیمت پایین، گزینه مناسبی برای بهبود خواص مکانیکی پلیمرهای مصنوعی و طبیعی هستند.

روحانی در دسترس بودن و قابلیت تجدید شوندگی را از دیگر خصوصیات مهم این نانوذرات دانست و ادامه داد: این پژوهش به سه فاز اصلی تقسیم شد. این فازها شامل تهیه نانو کریستالهای سلولز از "لینتر" پنبه و بررسی و شناسایی آنها به وسیله میکروسکوپ الکترونی، تهیه نانوکامپوزیتها‌ی حاصل از اختلاط نانو کریستالهای سلولز و کوپلیمرهای پلی وینیل الکل (PVA) و بررسی و شناسایی خواص نانو کامپوزیتهای ساخته شده می شود.

این محقق در ادامه اضافه کرد: با تلاش فراوان محققان ایرانی در طی سه سال در داخل کشور، مراحل مهمی از این پژوهش به طور موفقیت آمیزی انجام شد ولی به دلیل در دسترس نبودن همه امکانات و تجهیزات مورد نیاز و همچنین نبود تجربه لازم در داخل کشور در این زمینه مراحل پایانی پژوهش طی یک فرصت مطالعاتی 9 ماهه در کشور فرانسه تکمیل شد.

روحانی به دغدغه های جهانی صنایع تولیدی در جایگزین کردن محصولات حاصل از پلیمر‌های غیر‌قابل تجزیه‌‌ با جایگزینهای زیست تخریب پذیر اشاره کرد و سرمایه گذاری صنایع داخلی در این زمینه را برای کاهش آلودگیهای زیست محیطی لازم دانست.

وی با بیان اینکه این پژوهش با همکاری دکتر قنبر ابراهیمی و دکتر علی نقی کریمی از ایران و دکتر محمد ناصربلقاسم، دکتر یوسف حبیبی و دکتر آلن دوفرن از فرانسه انجام شد، افزود: جزئیات این پژوهش، در مجله European Polymer (جلد 44، صفحات 2498-2489، سال 2008) به چاپ رسیده است.