بسياري از ميكروارگانيسمها، نانوذرات فلزي را در درون سلولهاي خود توليد ميكنند، ولي درحال حاضر قارچي كشف شده است كه اين كار را در خارج از ديوارة سلولي انجام ميدهد.
نانوذرات طلا مشتريهاي فراواني دارد. بهطوركلي، اهميت اين مواد براي زيستشناسان سلولي از اين جهت است كه ميتوان از آنها بعنوان برچسبهاي مولكولي قابل اتصال به پپتيدها، آنتيباديها و ديگر مولكولهاي زيستي استفاده كرده و آنها را در مقياس مولكولي با ميكروسكوپ الكتروني تعقيب و رديابي نمود. اما روش تجاري توليد نانوذراتي مثل نانوذرات طلا، به شدت هزينهبر است. جديدا" گروهي از دانشمندان هندي، روشي ساده و سازگار با محيط زيست براي تهية كريستالهاي ريز طلا يافتهاند. آنها به سادگي محلولي حاوي كمپلكس طلا را بعنوان خوراك به نوعي قارچ ميخورانند و اين قارچ اين فلزات را به ذراتي با ابعاد 8 تا 40 نانومتر تبديل ميكند.
در حاليكه بعضي از ميكروارگانيسمهاي ديگر، شامل بعضي از انواع قارچها، نانوذرات فلزي را درون سلولها تركيب و توليد ميكنند، اسلامخان و همكارانش در آزمايشگاه ملي شيمي در دانشگاه پونا كشف كردهاند كه قارچ "فوساريوم اكسيسپوروم[7]" اين ذرات را در خارج سلولها توليد ميكند. اين به آن معناست كه لازم نيست براي بدستآوردن نانوذرات طلا، ديوارة سلولها را پاره كنيم. در نتيجه ميتوان اين قارچ را بهطور مداوم بعنوان كارخانة ساخت نانوذرات پرورش داد.
طبق گزارش قبلي اين تيم، قارچهاي "ورتيسيليوم[8]" در صورت تغذيه با محلولهاي آبي كلريد طلا AuCl3 و يونهاي نقره قادرند نانوذرات طلا يانقره را با توزيع اندازة باريك، درون سلولهاي خود توليد كنند. آنها براي يافتن قارچي كه قادر به انجام اين كار در خارج سلول باشد، قبلا" چندين نوع قارچ را آزمايش كردهبودند. محيط كشت فوساريوم اكسيسپوروم هنگامي كه كلريد طلا به آن اضافه شود، به رنگ ارغواني تيره -علامت مشخصة وجود كلوئيد طلا- درميآيد.
بهنظر ميرسد كه تمامي فرآيند شيميايي در خارج سلولها صورت ميگيرد. اين قارچ پروتئينهايي آزاد ميكند كه قادرند كمپلكس طلا را در حضور عامل كمكي NADH به حالت فلزي تجزيه كند. نوعي پروتئين تجزيهكنندة آهن وابسته به NADH در بعضي از باكتريها شناسايي شدهاست و انواع تجزيهكنندة طلا نيز ممكن است دليلي مشابه داشتهباشند.
نانوذرات طلاي تهيه شده با اين روش، نسبت به ذرات توليدي به روش درونسلولي، ريزتر و هماندازهترند. اين ذرات تمايل كمتري براي تجمع و تشكيل ذرات بزرگتر دارند. بهنظر ميرسد كه پايداري آنها مربوط به قرارگرفتن بعضي از پروتئينهاي خارج سلولي بر روي سطح ذرات -شايد از طريق نشست سيستئين يا لسيتين ميباشد.
محققين دانشگاه پونه معتقدند كه ممكن است ساخت نانوذرات فلزهاي ديگر نيز با استفاده از آنزيمهاي تجزيهكنندة خارج سلولي، امكانپذير باشد؛ روشي كه محصولاتي با كاربردهاي بالقوة فراوان در كاتاليست و الكترونيك نوري توليد ميكند.
منبع: ستاد توسعه فناوری نانو
لینک
|
نوشته شده در 88/02/15ساعت توسط Parsa |
